Ekitap İstatisikleri ve Arama 

“İŞADAMI VE İLİM ADAMI”

Bir ilimadamı ile bir işadamının zeka ve davranış farkını ölçmek için bir yarışma düzenlenir. İlimadamı ve işadamını açık bir sahaya çıkartırlar. Birbirlerinden 200 metre uzakta durmalarını isterler. Her ikisinin tam ortasına ise güzel ve çıplak bir kız koyarlar!

Hakemler işaret verince, her iki yarışmacının da kendileri ile güzel ve çıplak kız arasındaki mesafenin tam yarısını katedip ikinci bir işaret verilene kadar durup beklemeleri istenir.

Birinci işarette işadamı hızla yerinden fırlar ve 50 metre koşup durur. İlimadamı ise yerinden oynayamaz. İkinci işarette işadamı yine fırlayıp bu sefer 25 metre koşup durur. Hakemler ilimadamına baktıklarında şaşırırlar. İlimadamı ilk başladığı yerde durmaktadır. İlimadamının bir metre bile yerinden hareket etmediğini görürler.

Üçüncü işaret verildiğinde bu kez herkes dikkatle ilimadamına bakar. İlimadamı yerinden yine kıpırdamazken, yarışı kazanacağından eminmiş gibi yüzünde anlamlı bir tebessüm olduğunu fark ederler. İşadamının ise 12.5 metre daha koşup güzel ve çıplak kız ile arasındaki mesafeyi sadece 12.5 metreye indirmiş olduğunu ve dördüncü işareti beklediğini görürler.

Bu safhada hakemler daha fazla dayanamazlar. Yarışmayı durdururlar ve yarışmacılardan davranışlarını izah etmelerini isterler.

İlimadamı, yerinden oynamayıp gülmesini şöyle izah eder: “Söylediğiniz kural, matematik olarak sonsuz bir süreçtir. Bir hedefle aranızdaki mesafenin her seferinde yarısını katetmekle hiçbir zaman söylenen hedefe varmanız mümkün olmaz. Bunu bildiğimden ben de boşuna yerimden oynamadım” der.

Hakemler işadamına dönerler ve sen bu kuralı biliyormuydun? Niye koştun? diye sorarlar. İşadamı: “Bu teorik kuralı bilmesine ben de biliyordum ama yine de pratikte istediğimi yapacak kadar yaklaşabileceğimden emin olduğum için koşmaya devam ettim” der. (I can get close enough for all practical purposes.)