Ekitap İstatisikleri ve Arama 

“TÜP BİTTİ”

1977 yılının başlarıydı. Politikanın içindeydim. CHP’nin aktif bir üyesi, aynı zamanda Gölcük Belediye Meclisi üyesiydim.

Kendi işimde de hırslıydım. İpragaz bayiliğini aldığımızda, günde 70 tüp satan dükkanı, kısa sürede günde 400 tüp satar hale getirmiştim. Gölcük’ün ve İzmit’in tamamına hizmet veriyorduk. Sabah, işe ilk gelen ben olurdum. Başımı gazeteden kaldırdım, uzanıp telofonu açtım:

“Buyrun Sefa Ticaret.” Telefonun öbür ucundaki kadın sesi ağlamaklıydı:

“Evladım, çocuğum okula gidecek. Kahvaltı için çayın altını yaktım. Tüp bitti! Ne olur, bana hemen bir tüp yolla...”

Dükkanda çalışan elemanların gelmesine daha yarım saat kadar süre vardı. Eğer onları beklersem, tüp bekleyen kadın, çocuğunu okul kahvaltısını ettirmeden göndermek zorunda kalacaktı. Gazeteyi bıraktım. Temiz bir tüpü kamyonetin kasasına attım. Çırağı yanıma alıp kapıyı kilitledim. Bomboş caddelerde, Dodge’un gazına bastım. Uçarak gidiyordum. Yaklaşık 15 dakika sonra verilen adresteydim. Kapıyı açan kadın, sabahın bu saatinde, bu kadar kısa sürede tüp geldiği için şaşkınlık içindeydi. Yüzündeki mutluluk izleri, bana kendimi kahraman gibi hissettirmişti.

Evin hanımı, sabahın bu erken saatinde, çocuğu henüz okula gitmeden tüpe kavuştuğu için oldukça mutluydu. Hele, kendisine bu saatte tüpü getiren kişinin dükkan sahibi olduğunu öğrendiğinde, sevincine küçük bir şaşkınlık da eklenmişti.

İşte o zaman karar aldım: Dünyadaki en büyük saadet, aslında insanları mutlu etmekti. Henüz 25 yaşlarında bir gençtim ve öyle sanıyorum ki, politikadaki büyük hedefleri, o sabah tüpü bırakıp, dükkana dönerken kamyonetin direksiyonunda ilk kez aklımdan geçirdim. Ve o hizmet etme heyacanını 3. Dönem Belediye Başkanlığı’na seçilmemden sonra bile ilk günkü gibi halen duymaktayım ve hiç kaybetmedim.